چه خيانتى از اين بالاتر كه نداى فطرت را نشنيده گرفته و حكم عقل را پشت سر انداختند ، و براى خدا شريك و شبيه قائل شدند ، و آئين خرافى بت پرستى را جانشين توحيد ساختند . ولى اينها نبايد فراموش كنند كه « خداوند تو و يارانت را بر آنها پيروز كرد » ( * ( فَأَمْكَنَ مِنْهُمْ ) * ) . در آينده نيز اگر راه خيانت را بپويند به پيروزى نخواهند رسيد ، باز هم گرفتار شكست خواهند شد . خداوند از نيات آنها آگاه است و دستوراتى را كه در باره اسيران داده است بر طبق حكمت مىباشد ، زيرا « خداوند عليم و حكيم است » ( * ( وَاللَّه عَلِيمٌ حَكِيمٌ ) * ) . در تفسيرهاى شيعه و اهل سنت در ذيل دو آيه فوق نقل شده كه گروهى از انصار از پيامبر ص اجازه خواستند كه از « عباس » عموى پيامبر ص كه در ميان اسيران بدر بود - به احترام آن حضرت ص - فديه گرفته نشود ، ولى پيامبر ص فرمود : « و اللَّه لا تذرون منه درهما » يعنى به خدا سوگند ، حتى از يك درهم آن نيز صرف نظر نكنيد . ( اگر گرفتن فداء قانون خدا است بايد در باره همه حتى عموى من اجرا شود ، و فرق ميان او و سايرين نباشد ) . پيامبر ص به عباس فرمود از طرف خودت و فرزند برادرت ( عقيل بن ابى طالب ) بايد فداء دهى ، عباس ( كه علاقه خاصى به مال داشت ) گفت اى محمد ! مىخواهى مرا چنان فقير كنى كه دست پيش روى طايفه قريش دراز كنم ؟ ! پيامبر ص گفت از همان ذخيره اى كه نزد همسرت ام الفضل گذاردى و گفتى اگر من در ميدان جنگ كشته شدم ، اين مال را مخارج خود و فرزندانت قرار ده ، فديه را بپرداز ! عباس از اين موضوع سخت در تعجب فرو رفت ، و گفت چه كسى اين خبر را به تو داده ؟ ( در حالى كه كاملا محرمانه بوده است ) پيامبر ص فرمود